Diaconie
Loosduinsekade 359
2571 CE Den Haag
tel: (070) (dhr. Frans de Heer)
e-mail:
diaconaal opbouwwerker: Kees Buist
tel: (070) 3801667 of (070) 3651616
e-mail:
In feite is er in onze wijk geen echte wijkdiaconie. De Stuurgroep neemt de belangrijkste dingen waar. Voor veel diaconale activiteiten zijn afzonderlijke groepjes, zoals autovervoer, commissie Eredienst (Heilig Avondmaal), Z.W.O., Buurt en Kerk enz. De financiën worden sinds kort beheerd door Frans de Heer.
Uw giften voor de wijkdiaconie kunt u overmaken op
girorekening: 120274 Diaconie Protestantse Wijkgemeente Julianakerk/Valkenboskerk
Bij voorbaat hartelijk dank.
Aan het begin van een nieuw jaar 2012 wens ik u allen vrede en alle goeds toe. Moge Gods zegen u begeleiden op uw levensweg en mag het Licht van de kerstnacht blijven schijnen door het jaar 2012 heen, ook voor onze kerk. Intussen is de maand januari bijna voorbij.
De decembermaand met zijn feesten als St. Nicolaas, de kerstdagen en de feestdagen rond de jaarwisseling liggen weer achter ons en het dagelijkse ritme hebben we weer opgepakt. De schoolvakanties voor de kinderen en jongeren zijn weer voorbij.
Ook wil ik van de gelegenheid gebruik maken mijn oprechte dank uit te spreken aan ieder die mij kerst- en nieuwjaarswensen hebben toegestuurd.
Een nieuw jaar met nieuwe kansen. Wat zal 2012 ons brengen?
Laten we beginnen met zegeningen en goede wensen.
Zegenen en goede woorden tot elkaar zeggen.
Zegenen, elkaar tot zegen zijn en Gods zegen toewensen.
Zegenen doe je niet zomaar even:
Je deelt als het ware jezelf uit aan een ander,
Wat een zegen, als jou in het nieuwe jaar die zegen ten deel mag vallen
Van een hand op de schouder, van een hart onder de riem.
Wat een zegen als je iemand mag ontmoeten die warmte uitstraalt.
Wat een zegen als iemand jou ziet, als jij iemand wat aandacht schenkt.
Wat een zegen, dat gebaar van meeleven,
dat knipoogje of die stille groet van jou, voor jou
Een gezegend Nieuwjaar!
Dit wens ik iedereen toe!
Marianne van Schravendijk
Diaconaal-missionair ouderenwerker
Ik wil u graag ter overweging het volgende meegeven.
Tot deze overweging ben ik gekomen door de gesprekken met ouderen. Zij geven aan dat de wereld om hen heen zo veranderd is en dat zij hier moeite mee hebben. Zij kunnen met moeite terecht bij instanties om over hun problemen te praten. Het lukt hen vaak niet om de informatie te krijgen die zij nodig hebben om tot een besluit te komen. Ook komen zij er achter dat jongere mensen weinig tijd voor hen hebben, omdat zij werken. Veel contacten bij jongere mensen verlopen via Hyves en Facebook. Ouderen kunnen zo niet met elkaar communiceren. Zij voelen zich vaak niet begrepen in deze maatschappij.
De nieuwe tijd? !
Het verleden idealiseren? Het komt niet in mij op. Bovendien heeft het weinig zin, want het verleden is voorbij en komt ook niet terug.
Je kunt natuurlijk wel het verleden gebruiken om het heden te analyseren. Eigenlijk doe je dit al automatisch, wanneer je het heden onder de loep neemt en het is goed dat te doen.
Wat mij opvalt is, dat men in het heden zo individualistisch denkt en ook handelt. De hele maatschappij is individualistisch ingesteld en georganiseerd. Voorbeelden zijn er genoeg. Het meest voor de hand liggende voorbeeld is wel, dat de hele maatschappij gecomputeriseerd is. Zonder computer kan de maatschappij niet functioneren. Mensen dreigen nummers te worden. Problemen van de individuele mens worden een “case”, een geval. Het is niet moeilijk om voorbeelden te vinden, maken wij er ons nog druk over?
We maken ons er druk over wanneer we er zelf mee worden geconfronteerd. Het is u vast wel eens overkomen, dat u om de een of andere reden contact moest maken met een organisatie van welke aard dan ook. Wanneer je dan opbelt, word je vaak en steeds vaker, door de “verbale robot”doorverwezen tot je eindelijk iemand aan de telefoon krijgt, die je vraagt naar je postcode en huisnummer. Je naam mag je later ter controle noemen.
Er wordt aan gewerkt, hoor je aan het einde van het gesprek. Als je echter als maar constateert dat er toch niet aan gewerkt wordt en je belt opnieuw, krijg je een ander aan het woord en mag je je je verhaal opnieuw doen. Je loopt tegen een muur aan. Je bent dan meestal niet meer dan een postcode en een huisnummer.
Social networks: Hyves, Facebook, Twitter enz. “Always in touch with your friends staat er op de site van Hyves. Hoeveel vrienden hebben de Hyves wel niet!! Sommigen hebben er honderden. Ik geloof dat de vrienden verzameld worden.
Als ik constateer hoeveel tijd er soms besteed wordt aan deze Sociaal Networks, slaat de schrik wel eens om het hart.
Vrienden, tientallen, zo niet honderdtallen, op een afstand, maar hoeveel echte vrienden hebben we dichtbij, om de hoek of twee huizen verder?
Ik hoor u zeggen: Wat een kritiek!! Dat is waar. Ik ben er trouwens van overtuigd dat er over de huidige samenleving veel goeds te vertellen valt en ik ben ervan overtuigd dat dit mede te danken is aan de computer. Naar mijn gevoel is kritiek op zijn plaats.
Waar ik bang voor ben en waar ik voor wil waarschuwen is dat een van de meest kenmerkende essenties van het mens-zijn ondergewaardeerd dreigt te worden: het mens-zijn. Word daarmee het unieke van de mens en van de individuele mens niet aangetast? Dat zou desastreus zijn. Daarom geef ik u het bovenstaande als overweging.
Marianne van Schravendijk,
diaconaal-missionair ouderenwerker
Op zaterdag 17 september was in het Atrium van de Julianakerk de applausbijeenkomst van STEK, als dank voor kerkelijke vrijwilligers. Het was een feestelijke middag met hapjes, drankjes, en allerlei optredens: van amateurs uit onze kerken, en ook van het mama-verhalen-koor o.l.v. Astrid Seriese. Tijdens deze middag werden ook diaconale onderscheiding uitgereikt aan mensen die veel vrijwilligerswerk hebben gedaan. Vanuit onze gemeente hebben Rolf Brinkman en mw. Pronk (uit huize Zuiderpark) zo’n onderscheiding ontvangen: zij kregen een diaconale erespeld opgespeld door de vice-voorzitter van de grootstedelijke diaconie. Wij zijn daar als gemeente natuurlijk heel trots op! De onderscheidingen zijn ook heel terecht wat ons betreft. Goed dat vrijwilligers zo gewaardeerd worden. Van harte gelukgewenst allebei met deze vrijwilligersspeld!
Begin maart hopen we Nederlandse taallessen te gaan geven in de Valkenboskerk. Acht enthousiaste vrijwilligers zijn al maanden bezig deze lessen voor te bereiden. Zij zullen ook de lessen gaan geven.
Daarnaast zijn er plannen om daar een inloopspreekuur te vestigen. Dat is een plek waar mensen zonder status of dak boven het hoofd en met moeilijke formulieren of geldzorgen, etc. terecht kunnen. Dit gaan we doen zodra er voldoende vrijwilligers voor zijn.
Ook zijn er contacten met de ds. Karreschool over een Spiegelkamerproject, waar kinderen onder begeleiding kunnen leren samen spelen.
Tenslotte heeft zich een dirigente gemeld die een Wereldkoor van buurt en kerk wil oprichten.
Dat is wel veel allemaal. Wordt dat niet te groot voor ons?
Wie komen er allemaal in onze kerk?
Er zullen nieuwe mensen in de kerk komen. Dat is wennen voor gemeenteleden die daar kind aan huis zijn. Je gebouw delen met anderen. Voelen we ons daar nog wel prettig bij? Het zal wel spannend zijn als andere mensen komen. Hoe zijn ze, wie zijn ze? Ze zullen komen omdat de Valkenboskerk hen veel te bieden heeft. Taalles, hulp, gezelligheid, contact. Misschien ontstaan er wel gesprekken en nieuwe contacten tussen gemeenteleden en nieuwe vrijwilligers, cursisten en bezoekers. Er is een kans dat we ontdekken hoe het leven van die andere mensen eruitziet. En dat zij verrast worden door wie wij zijn? Eerlijk gezegd hoop ik daarop, dat die nieuwe mensen aan ons merken dat ze welkom zijn. Omgekeerd vertel ik de nieuwe vrijwilligers ook, dat we in de Valkenboskerk gast zijn van een christelijke gemeenschap.
Maar taallessen: is dat niet een taak van de overheid? Dat vind ik ook. En de overheid doet daar ook veel aan. Andere organisaties organiseren voorlichting, hulp en taallessen. Maar de nood in onze stad en onze wijken is zo groot, dat ze dat niet alleen kunnen. Het is niet genoeg. Uit mijn onderzoek in de wijk is gebleken, dat Oost-Europese werkzoekenden moeite hebben hun weg te vinden in wonen en werken en daardoor kwetsbaar zijn voor bedrog en uitbuiting. Omdat ze hun rechten en plichten in Nederland niet weten, komen niet weinigen van hen in de problemen. Ze werken hard, en zijn bereid zich in te spannen om het beter te maken, voor zichzelf en hun kinderen. Ze willen zelf ook graag hun talenten gebruiken. Maar als dat niet lukt, als de problemen te groot worden, vlucht menigeen in de alcohol. Dat kan overlast in de wijk geven. En als er kinderen in het spel zijn, beginnen die al met allerlei achterstanden. Als je ouders niet goed Nederlands kennen, vastlopen, ongelukkig gemaakt worden, er niet meer tegenop kunnen …. dan hebben kinderen uit die gezinnen meteen al een ellendige achterstand. En dan komen we bij de diaconie, de christelijke dienst aan kwetsbare mensen. Tweeduizend jaar, zolang als de kerk bestaat, is de dienst namens Christus aan medemensen het hart van het kerkelijk leven. Kerkmensen gaven oprechte aandacht aan mensen en gingen in op hun vragen. Daarom komen mensen graag naar de kerk. Jezus zegt: In zoverre je dit voor de minste van mijn mensen hebt gedaan, heb je het voor Mij gedaan (Mattheus 25). Als kwetsbare mensen welkom zijn in onze kerk, heten we Jezus Zelf welkom in onze kerk. Hij wil graag dat mensen mee kunnen doen in de samenleving, groot en klein. Zo kunnen mensen geluk zoeken, voor zichzelf, hun kinderen en andere mensen. Om mee te kunnen doen in de Nederlandse samenleving, zijn taal en kennis van onze regels en gewoontes de sleutel. De sleutel om mensen hun eigen kracht en mogelijkheden te laten ontdekken.
Als er nood is willen we graag helpen. Toen wij begonnen waren met voorbereiden van de taallessen, kwam de overheid te hulp. Als er voldoende cursisten zijn kunnen we geld krijgen om de kosten van de lessen te betalen, zodat cursisten voor een betaalbaar bedrag les kunnen krijgen. En ze geven adviezen; over lesboeken, intakegesprekken, een toets etc. De nood is zo groot, de overheid kan het niet alleen. Ze heeft de kerk en anderen nodig. Samen kunnen we veel betekenen voor het geluk van volwassenen en kinderen in onze wijk.
Allemaal dromen we wel eens van een volle kerk. Blije mensen bij elkaar, blij omdat andere mensen naar hen omkijken. Velen doordat ze dat uit de bijbel hebben geleerd. Anderen doordat ze om mensen geven of hun eigen geluk en mogelijkheden willen delen. Ik hoop dat we daar iets van merken en dat u hen met open armen ontvangt.
Kees Buist, diaconaal opbouwwerker in de Valkenboskerk
Inleiding
Onlangs is de begroting voor 2011 van de Diaconie van de Protestantse Gemeente van Den Haag (PGG) goedgekeurd. De Diaconie PGG beheert het vermogen en de inkomsten en uitgaven op het diaconale werkterrein. Wat daar gebeurt, gebeurt ook in naam van de wijkgemeenten. Daarom achten wij het vanuit het centrale bestuur van de Diaconie (het moderamen) van belang dat ook in de wijkgemeenten een ieder inzicht heeft in wat er met ‘ons’ diaconale geld gebeurt.
Doel
Het doel van het diaconale werk is barmhartigheid en gerechtigheid. De Diaconie ondersteunt het diaconale werk in en van wijkgemeenten van de PGG. De Diaconie geeft tevens opdracht aan Stek – stichting voor stad en kerk – om diaconale opdrachten uit te voeren en verleent subsidies aan verschillende initiatieven in de stad. Voorbeelden daarvan en actuele informatie kunt u vinden op de website van de Diaconie: www.diaconiedenhaag.nl.
Begroting 2011 : Inkomsten
De inkomsten van de Diaconie bedragen in 2011 € 2,6 miljoen. Verreweg de grootste bron van inkomsten vormen de beleggingsresultaten. Het gaat daarbij om ruim € 1,7 miljoen.
De wereldwijde economische recessie heeft ons geraakt in 2008, gevolgd door een voorzichtig herstel in 2009 en 2010. Het rendement zal echter naar wij verwachten in 2011 (nog) niet op het niveau van vóór de crisis uitkomen. Door lage rentestanden en onzekerheid op beurzen staan de beleggingsinkomsten onder druk en groeit het vermogen slechts licht.
De Diaconie voert een prudent beleggingsbeleid gericht op consistente inkomsten. De beleggingsportefeuille wordt opgebouwd met een speciale focus op duurzaamheid.
Voor 2011 wordt uitgegaan van een directe beleggingopbrengst van 4%.
Onze overige inkomsten bestaan uit huren (€ 650.000) en diaconale collecten (€ 200.000).
Uitgaven:
Verreweg het grootste deel van onze uitgaven gaat naar Stek en naar de projecten die daar onder auspiciën van de Diaconie worden uitgevoerd (€ 2 miljoen). De bijdrage aan Stek pogen we als Diaconie uiteraard op peil te houden, maar deze is niettemin noodgedwongen met 5% c.q. ruim een ton verlaagd. De Diaconie heeft aangegeven op welke manier dit geld door Stek moet worden besteed.
Conform de doelen van de Diaconie wordt onze ‘euro’ door Stek in 2011 als volgt besteed:
Algemene kosten 10 cent
Buurt-en-kerkhuizen 25 cent
Gericht op wijkgemeenten 5 cent
Jeugd en kinderen ; 18 cent
Kwetsbare groepen ; 16 cent
Diaconaal opbouwwerk ; 14 cent
Migranten 6 cent
Ouderen 6 cent
Ten opzichte van vorig jaar is , ondanks de algemene bezuiniging, o.a. meer geld beschikbaar gesteld aan onze belangrijke buurtcentra De Paardenberg en De Oase, en aan Individuele Hulpverlening.
Geminderd op de begroting zijn o.a. de bijdragen voor Gemeentesupport (wordt afgebouwd) en voor de Westhoek.
Behalve het werk in de wijken dat via Stek wordt ondersteund, gaat er ook geld van de Diaconie rechtstreeks naar de wijkdiaconieën. Dit gaat in totaal om € 220.000.
Aan andere diaconale doelstellingen en vaste subsidierelaties wordt nog ruim € 300.000 uitgegeven. Voorbeelden daarvan zijn het Aandachtscentrum, het blad Kerk in Den Haag, en het Diaconale Quotum dat wordt afgedragen aan de landelijke kerk.
Een laatste grote kostenpost wordt gevormd door de kosten verbonden met het beheer van het onroerend goed in bezit van de Diaconie, te weten € 450.000.
Toekomst
In 2011 heeft de Diaconie een tekort begroot van € 500.000. Dit wordt geboekt ten laste van het eigen vermogen. De Diaconie vindt dit voor 2011 verantwoord, omdat we onze diaconale werkzaamheden in de stad (met name de Stekprojecten) willen continueren.
Op langere termijn zijn tekorten ongewenst. De Diaconie wil niet alleen vandaag, maar ook in de wereld van morgen present kunnen zijn.
In de loop van 2011 zullen we ons verder bezinnen op een toekomstvaste financiering van de Diaconale activiteiten.
Voor verdere informatie kunt u terecht bij uw vertegenwoordiger in het College van Diakenen of bij het moderamen van de Diaconie, Postbus 371, 2501 CJ Den Haag, of telefonisch via (070) 318 16 16.
En uiteraard kunt u informatie alsmede de begroting voor 2011 vinden op de website: www.diaconiedenhaag.nl.
Den Haag, 23 november 2010
Geachte mevrouw, mijnheer,
Hebt u wat met mensen?
Zoekt U eens iets anders dan wat u altijd doet?
Wilt u mee doen aan wat mensen in de buurt goed doet?
Lees dan verder!
Iets doen voor een ander. Vooral voor kwetsbare mensen.
Iets doen met een ander. Kracht en vrolijkheid ontdekken, samen met mensen in nood.
Mag je er zijn zoals je bent? Krijg je de kans om mee te doen, of niet? Lukt het om kansen te pakken? Kortom: word je gelukkig in dit leven?
Daarom worstelen mensen met elkaar. Met zichzelf. En: God worstelt met mensen. Het gaat om het recht van ieder op ontplooiing en geluk. Zo gaat het al duizenden jaren. Oude verhalen laten het zien.
Wij leven in Den Haag 2010, bijna 2011. Velen worden geraakt door het lot van mensen hier en nu. En willen iets doen voor een ander. Sommigen worden daarbij geïnspireerd door oude Bijbelverhalen. Anderen door hun gevoel voor medemenselijkheid.
Deze dienst aan medemensen heet in de kerk al tweeduizend jaar lang “diaconie”.
Sinds maart 2010 werk ik 8 uur per week, om vanuit de Juliana-/Valkenboskerk, “diaconie” te organiseren, dus: diensten aan medemensen te organiseren.
Onderwijzers, ouderen- en jongerenwerkers, de wijkagent, mensen van bewonersorganisatie, kerken en moskeeen hebben me de afgelopen maanden verteld wie in de wijk extra aandacht en steun kunnen gebruiken, en wat we zouden kunnen doen. Achterop deze brief staat wat we willen doen.
Bent u geïnteresseerd om als vrijwilliger mee te doen? Of wilt u meer weten? Bel of mail me gerust!
E-mail:
of tel: 070-3801667 of 070 – 3651616.
Hoogachtend,
Kees Buist, diaconaal opbouwwerker
De stuurgroep heeft me uitgenodigd om op de gemeenteavond van 1 juni 2010 iets te vertellen.
Wat ik daar heb verteld is misschien ook interessant voor Samen Verder. Want graag wil ik zoveel mogelijk mensen vertellen wat er is gebeurd sinds ik drieëneenhalve maand geleden als diaconaal opbouwwerker begon.
Er gebeurden twee dingen tegelijk:
(ad 1.) In de gesprekken van de stuurgroep van uw kerk en de werkgroep Paardenberg ging het om nauwere samenwerking tussen kerk en buurt- en kerkhuis. Het doel van samenwerking is elkaar versterken met waar ieder goed in is. Ongenuanceerd gezegd: in de Valkenboskerk wordt God vooral gezocht in de bijbel, in het bidden en zingen en in de gemeenschap, in de Paardenberg wordt God met name gezien in mensen in nood. Maar preciezer: ook in de Valkenboskerk is oog voor mensen in nood, ook in de Paardenberg zoeken we onze identiteit in de bijbel. De accenten liggen anders, maar we kunnen elkaar helpen te groeien in dienst aan God en mensen.
(ad 2.) Het doel van mijn gesprekken met mensen in en rond de Valkenboskerk was: te weten komen wat u in het verleden aan diaconaal werk hebt gedaan.
U hebt de afgelopen jaren twee dingen gedaan met en voor de buurt: u hebt gewerkt aan het kinderspeelplein en aan maaltijden. Met het kinderspeelplein heeft u een aantal jaren veel kinderen uit de buurt veel plezier bezorgd en nogal wat moeders van die kinderen kennen nu de Valkenboskerk. Dit project is inmiddels gestopt, maar de herinneringen eraan leven voort bij kinderen en ouders in de wijk, die nu de Valkenboskerk op een positieve manier hebben leren kennen.
De maaltijden worden nog steeds elke maand gehouden en zijn een plek waar de gasten niet alleen op heerlijk eten worden getrakteerd, maar ook, en dat is zeer belangrijk: uw vrijwilligers geven de gasten een warm bad van aandacht en persoonlijke belangstelling – heel bijzonder in een samenleving die steeds zakelijker wordt.
Daarnaast biedt u elke donderdag onderdak aan een voedselbank.
U weet en ik weet dat u daarnaast de afgelopen jaren hebt moeten strijden voor de verbouwing en voor een nieuwe predikant. Door veel teleurstellingen heen is u dat beide gelukt. In de interviews kwam deze wijkgemeente steeds op twee manieren naar voren:
Uit de vergadering van uw stuurgroep met de Paardenberg en uit de gesprekken kwam een aantal opdrachten en ideeën voort, die ik bewaar. Maar u kent de wijken Rustenburg-Oostbroek en Regentesse-Valkenbos, maar ik nog niet. Het zou raar zijn om diaconaal werk te beginnen zonder dat je weet wat de noden en vragen van mensen zijn, zonder dat je weet wie aandacht nodig heeft, welke mensen in nood zijn. Diaconie is immers altijd een reactie op de nood van mensen en op de roepstem van God. Daarom ga ik deze week beginnen met gesprekken met sleutelfiguren uit de wijk Rustenburg-Oostbroek. Schooldirecteuren, mensen van de Escampade, de Stichting Mooi, het ouderen- en jongerenwerk, de bewonersorganisatie Rustenburg-Oostbroek enzovoort, enzovoort.
Ik ga hen vragen wie de kwetsbaarste mensen zijn, wat die mensen volgens hen nodig hebben, en of de kerk daarin een rol zou kunnen spelen. Wat er uit die gesprekken komt, zal ik toevoegen aan de ideeën die ik al heb verzameld. Hoe ik er dan mee verder ga, zal ik overleggen met de stuurgroep. U hoort er in ieder geval weer van.
Het tweede dat ik vanavond met u wil doen is onderzoeken wie in onze straat, in onze buurt tot de kwetsbaarste groep behoort die diaconale aandacht nodig heeft, die we kunnen vragen: waarmee kan ik u van dienst zijn?
Nu zou u kunnen vragen: als STEK er is? Wat moeten wij als wijkgemeente dan nog doen?
STEK bedenkt en steunt projecten voor heel de stad, maar kan niet wat u kunt. U zit in de haarvaten van de wijk.
Als de Paardenberg er al is, wat moeten wij als gemeenteleden dan nog doen? De Paardenberg werkt vooral in Transvaal.
De wijkgemeente zit in Rustenburg-Oostbroek, Regentessekwartier en het Valkenboskwartier.
De wijkgemeente zit het dichtst bij mensen in de buurt, is deel van mensen in de buurt. Waar de wijkgemeente is, daar zijn mensen op zoek en daar zijn andere mensen die hen niet in de steek laten. Als de kerk dat doet, er zijn voor mensen, dan heet dat diaconie, dienst aan medemensen.
Diaconie, dienen, is al heel oud, ouder dan het christendom, ouder dan de bijbel zelfs. Want wat daarover in Oude en Nieuwe Testament staat, is soms al gebeurd voordat het werd opgeschreven.
Diaconie, dienen, begint altijd bij God. Liefde, aandacht, bij je zijn als jij je niet goed voelt, soms ook je verder helpen: het begint bij God die mensen naar je toestuurt om er voor je te zijn. Het begint bij God die er Zelf voor je is. Sta dus open voor God en voor de mensen die God je geeft.
Pas dan kunnen wij er zijn voor anderen. Als we eerst hebben ervaren hoe God er is voor ons.
Ik wil met u aan de hand van de 8 werken van barmhartigheid nagaan hoe wij hier en nu diaconaal, dienend, aanwezig kunnen zijn. Die 8 werken van barmhartigheid zijn een reactie van geloofsgemeenschappen op noden in de samenleving. Zes ervan staan in Mattheüs 25: hongerigen voeden, dorstigen laven, vreemdelingen huisvesten, naakten kleden en het bezoeken van zieken en gevangenen. Later kwamen daar bij begraven van doden en vrede stichten. Acht werken van barmhartigheid.
In een kwartier tijd kwamen dertig mensen met de volgende opmerkingen, en zelfs nog een negende werk van barmhartigheid: een nieuwe nood. Ik neem het mee bij de andere ideeën en opdrachten.
Hoe zien de acht werken van barmhartigheid er vandaag de dag in onze buurt uit?
Wie in Rustenburg-Oostbroek, Regentesse of Valkenboskwartier is vandaag
hongerig, dorstig, vreemdeling, naakt, ziek, gevangen, dood, zonder vrede …. ?
En: is er een 9de werk van barmhartigheid voor noden die nieuw zijn in deze tijd?
WAT ZOU ONZE WIJKGEMEENTE KUNNEN DOEN?
Kees Buist